Yves Carton

Terug naar overzicht

Yves Carton  blikt terug op een internationale carrière van 34 jaar

Bombardier Transportation Belgium Brugge Yves CartonIk ben in 1980 begonnen in Brugge. Op 1 oktober. Ik herinner het me nog precies. Ik was toen pas afgestudeerd, had net mijn legerdienst achter de rug en kon aan de slag als elektricien in het studiebureau. In die tijd was het de goede gewoonte om beginnende werknemers te laten proeven van alle functies. Ik heb in mijn eerste 9 maanden op het studiebureau gewerkt, maar ook op vele andere afdelingen: methode, productie en testen.

In de jaren daarna heb ik op heel veel verschillende projecten gewerkt: concepten voor Nederland, Indonesië, Maleisië, de Filippijnen. Op het project van trams voor Manilla heb ik eigenlijk mijn eerste internationale ervaring opgedaan. Nee, ik ben niet naar de Filippijnen gereisd. In die tijd vloog men nog niet zoals tegenwoordig de hele wereld rond. Alles werd toen vanop afstand gedaan en dat zonder e-mail of fax.

In die jaren was de werkbelasting van de site zo’n 50% voor de Belgische markt en 50% export. Ik heb gewerkt aan de M5 dubbeldekstreinen voor de NMBS, maar ook aan trams voor Keulen, Marseille en verschillende R&D projecten en prototypes. Toen werd nog gewerkt op de tekenplank. Als één van de jongste ingenieurs, was ik één van de weinigen die al ervaring had met informatica en programmeren. Toen CAD (Computer-Aided Design) voor het eerst bij ons werd geïntroduceerd, stonden er vier computerschermen in een hoekje van het studiebureau. Dat was natuurlijk een revolutie. Ik werd toen verantwoordelijk voor de implementatie van CAD op al onze toenmalige sites: Brugge, Nivelles, Manage en Familleureux. Ik was verantwoordelijk voor het opleiden van iedereen in België, maar ook voor het ganse proces, het aanmaken van een bibliotheek met standaards, en natuurlijk de kwaliteit.

Begin jaren 90 met de start van het Shuttle project ben ik teruggekeerd naar het studiebureau als verantwoordelijke system engineering en functionele integratie. Dit was een consortiumproject voor autopendeltreinen voor de kanaaltunnel met ontwerpactiviteiten in Frankrijk, Canada, Italië, Engeland en België. Het is een grote leerschool voor me geweest. Iedereen moest leren om te gaan met de grote projectcomplexiteit, nieuwe technologieën, verschillende gewoontes, culturen en talen. De Italianen brachten bijvoorbeeld in het begin een tolk mee, indertijd sprak nog niet iedereen Engels. Plotseling moesten we ook beschrijven hoe we werkten. Processen werden vastgelegd. Alles wat we altijd voor normaal hadden aangenomen werd nu een discussiepunt. En omdat het een bijzonder vooruitstrevend project was – treinen in een tunnel onder zee – hadden we te maken met nieuwe normen wat betreft productveiligheid, brandveiligheid en betrouwbaarheid. Het was ook de tijd dat we
voor het eerst op de werkvloer echt in contact kwamen met Bombardier.

Eind de jarig 90 werden veel studiemensen van Brugge getransfereerd naar Crespin (Frankrijk) naar aanleiding van een reorganisatie. En toen we in 2001 samengingen met Adtranz, werden veel Bruggelingen gekozen op sleutelfuncties binnen de nieuwe organisatie Bombardier Transportation. Ik werd toen verantwoordelijk voor de Business  Unit  “Carbodies”, die instaat voor het ontwikkelen en produceren van de ruwbouwkasten voor trein, tram of metro. Een hele omschakeling voor een elektrisch ingenieur. Ik gaf leiding aan een team van 7 verschillende nationaliteiten en was verantwoordelijk voor 6 sites verspreid in Europa.

Daarna ben ik een aantal jaren Vice President Group Engineering geweest, op ons hoofdkantoor in Berlijn. Naast de verantwoordelijkheid voor processen en systemen, Product Management, Knowledge Management, ons Engineering center in India en project offerte controle hebben we gewerkt aan het ontwikkelen van innovatieve technologieën zoals ORBITA, ECO4 en ik persoonlijk als pionier op PRIMOVE.

Sindsdien word ik vaak ingezet om als een soort “brandweerman” op miljardenprojecten problemen op te gaan lossen of het project te leiden. Zo heb ik bijna een jaar in Derby (UK) gewerkt met o.a. 2 grote projecten voor London Underground, voor bijna 2,5 jaar op het project van de ZEFIRO hogesnelheidstrein voor Italië en nu sinds begin verleden jaar op het Zwitsers project TWINDEXX. Het is uitdagend  werk en ik zie veel verschillende projecten en mensen, maar het is ook ontgoochelend om soms te zien hoe mensen in verschillende landen tegen dezelfde problemen aanlopen. Ondertussen ken ik bijna alle Bombardier sites van binnen en van buiten. Het is wel een inspannend en soms vermoeiend leven: meestal maandag om vier uur op, om de eerste vlucht te nemen tot donderdagavond of vrijdag op de baan. Ik probeer toch  op vrijdag vanuit Brugge te werken, tegenwoordig via telefoon- en/of videoconferenties niet echt een probleem, maar dat lukt uiteindelijk vaak maar één op de twee weken.

Ik heb dus een bijzonder veelzijdige carrière achter de rug en ben blij dat ik mijn ervaringen hier kan delen. Ik zie vaak een misconceptie over de spoorwegindustrie: mensen die onze industrie niet kennen, denken nog altijd aan stoomlocomotieven en metaalconstructiewerk. Veel technologieën die  in de auto-industrie bij de introductie als innovatief werden bestempeld, werden reeds lang voordien in onze industrie gebruikt. Denk maar aan ABS  (antislip systeem),  elektrische aandrijving, voertuigveiligheid of communicatie tussen voertuigen.