Bert Claeys

Terug naar overzicht

Bert Claeys Bombardier Transportation BelgiumEen dag in de schoenen van Bert, onderhoudstechnicus

 

 

7u15
Ik kom aan op mijn werkplaats. Na het begroeten van de collega’s trek ik mijn werkkledij aan in de kleedkamer.

7u30
De hoorn kondigt het begin van de werkdag aan. Nooit echt wetende wat te verwachten gaan we naar de teamstand. Hier krijgen we de nieuwste informatie mee om ons werk goed te kunnen doen maar ook veiligheid en andere zaken komen aan bod.

8u00
Bert Claeys Bombardier Transportation BelgiumWe kunnen aan onze dagtaak beginnen. Vandaag moet ik verder doen in het administratieve hoofdgebouw.
Daar worden binnenkort rolluiken geplaatst en die moeten energievoorziening krijgen. Een vuil en stoffig
werk maar het moet gebeuren en als we het doen dan doen we het ook goed. Rond een uur of 9u00 is
de laatste kabel gelegd en is het tijd voor de eerste pauze. Een kwartiertje om verse energie op te doen
met een kop koffie en een banaan.

9u30
In de ruwbouwwerkplaats van de FLEXITY tram voor Brussel moet een stopcontact bijgezet worden om een
pomp aan te sluiten. Terwijl ik hieraan bezig ben krijg ik een hotline van Ive, onze planner, omdat de vijzels in
de hal 3F in panne liggen en de productiecontinuïteit in het gedrang komt. Het is niet ver dus laat ik mijn werk
onmiddellijk vallen om de situatie snel te herstellen zodat productie verder kan. Gelukkig zie ik direct het
probleem en kan het snel opgelost worden zodat ik terug kan verder doen aan mijn huidig werk. Ik word
bedankt voor mijn werk en dat doet steeds weer deugd. Dat is ook een van de redenen waarom ik voor deze
job gekozen heb. Terug in de ruwbouwwerkplaats doe ik nog even verder met het plaatsen van de buizen voor
de stopcontacten.

11u00
Bert Claeys Bombardier Transportation BelgiumDe klus is geklaard. Tijdens het wegbrengen van het materiaal en afval krijg ik alweer een hotline… Eén van de boormachines in de lasafdeling heeft kortsluiting. Dus maak ik rechtsomkeer. Er is haast bij, want zonder die boormachine kunnen ze niet verder… Door mijn ervaring kan ik op voorhand al goed inschatten wat het probleem kan zijn en neem ik alvast het nodige materiaal mee.  Zo kan ik het probleem snel oplossen en kunnen de mensen weer aan de slag! Ik ben net terug in de garage voor de middagpauze en het gaat smaken!

12u35
Ik krijg een bon van een risicomelding in de Centrale Werkplaats Mechaniek. De deur van de elektrische kast op een rolbrug hangt open en nog maar aan één scharnier vast. Mijn collega en ik gaan de situatie bekijken en nemen onze veiligheidsmaatregelen. We zien ook dat er nog een lamp defect is en kunnen dat terwijl ook vervangen. We trekken onze valharnassen aan en nemen onze veiligheidsbril en handschoenen om de klus te klaren. We rijden eerst de rolbrug naar de kant met de ladder en duwen de noodstop in. Mijn collega blijft beneden en ik ga alvast naar boven met een touw om de nieuwe lamp op te hijsen. Daarna komt mijn collega ook naar boven. We maken onze valbeveiliging vast en nemen voorzichtig de deur van de kast uit haar scharnieren.

13u30
Bert Claeys Bombardier Transportation BelgiumIn de montagehal waar 2 treintypes van alle binnenbekleding worden voorzien, doen enkele grote lampen in de hoofdbeuk het niet meer. Ik rijd de hoogtewerker binnen, baken de werkzone af met kegels en verzamel het nodige materiaal. Ik trek mijn valharnas opnieuw aan en kan aan de slag. Ik vervang alle lampen en starters en ze kunnen daar weer voor een hele tijd verder met nieuw licht.

14u30
De welverdiende namiddagpauze om even op adem te komen.

14u40
De volgende risicomelding. De noodstop van een takel is afgebroken en ook de staaldraad die de peer vasthoudt, is losgekomen. Ik vervang de noodstop en herstel de staaldraad. Even testen en dat is ook weer klaar.

15u30
Terwijl ik nog draagbare lampen aan het herstellen ben voor een bepaalde werkstand, krijg ik terug een hotline van de zogenoemde “Duikboot” in de ruwbouwafdeling. Dit is het grootste draaikaliber op de site waar een volledig chassis voor een Franse dubbeldekstrein in past. De laatste tijd kampt deze met nogal wat problemen. Geen leuk vooruitzicht om half vier. Maar wat moet, dat moet. Gelukkig begin ik de kneepjes van het vak te kennen en blijkt het weer om een sensor te gaan die niet deed wat hij moest doen. Om 15u55 ben ik terug in ons atelier… Net op tijd om m’n handen te wassen en om met mijn Team Coördinator af te stemmen dat we die sensor nog eens goed moeten bekijken. Maar dat is werk voor morgen…