Bart Huysentruyt

Terug naar overzicht

Bombardier Transportation Belgium Brugge Bart Huysentruyt25 jaar Bombardier in Brugge, 25 jaar Bart bij Bombardier

Net als Bombardier in Brugge 25 jaar actief is, ben ikzelf 25 jaar geleden gestart bij het toenmalige BN. Ik had gesolliciteerd, nog voor het aanvangen van mijn legerdienst, als pas afgestudeerde economist bij BN en kreeg het antwoord dat ik een geschikte kandidaat was, maar men kon geen 12 maanden wachten tot na mijn legerdienst. Een jaar later bleek de vacature nog open te staan en ging ik toch aan de slag in een nieuwe business-ondersteunende rol binnen ‘de boekhouding’.

Er was toen nog veel meer diversificatie van activiteiten (we produceerden containers, legermateriaal, lifttrucks,…) en ik kreeg de mogelijkheid om in de afdeling Brumeca (Brugse Mecaniek), waar kleinere onderdelen geproduceerd werden voor o.a. Daf, Volvo, Caterpillar, Ford …, een brede financiële kijk te hebben: van aankoop- tot verkoopfacturatie, berekening van inventariswaarde en marges, en vooral de maandelijkse rapporteringen naar het hoofdkantoor in Canada en het jaarlijks budgetteringsproces. Ondanks het feit dat alles enorm geëvolueerd is, blijven de grote lijnen van wat toen in die ‘mini-omgeving’ van Brumeca gebeurde, en de processen die ik toen leerde kennen, mij nog steeds helpen om de globale context van het ondernemen en de financiële impact ervan te begrijpen.

Dat alles enorm geëvolueerd is, heeft onder andere te maken met de middelen die toen ter beschikking stonden en de snelheid waarmee we moesten rapporteren. Op de boekhouding, waar toen een twaalftal mensen werkten in Brugge, hadden de meesten een terminal voor het boekhoudpakket ‘easy’, was er welgeteld 1PC (met zo’n klein scherm in het fel oranje!) waarvoor een beurtrol bestond voor het gebruik, een tweetal naaldprinters die irritant lawaaierig en traag waren, en een oubollig faxtoestel. Alle maandelijkse rapporteringen moesten naar het hoofdkantoor in Montreal gestuurd worden met dat ene faxtoestel (wat soms een uur kon duren) en dan kregen wij handgeschreven vragen daarop teruggefaxt. In die tijd hadden we nog een tweetal weken om een maandafsluiting te doen, nu moeten wij deze klus klaren in twee dagen.

Toen de Brumeca-activiteit werd opgedoekt, kon ik aan de slag als project controller (in de jaren ’90 heette dit nog ‘financieel analist’ in de Bombardier-terminologie) op het Shuttle contract: het “multi-site contract avant la lettre”. Dit was een ideale leerschool om andere Bombardier-vestigingen beter te leren kennen.

Midden jaren 90 bij de introductie van SMB (Système Manufacturier Bombardier), werd mij gevraagd om de kostprijsmodules (PRV of Prix de Revient) ervan te implementeren in de vestigingen van Brugge en Manage; ik heb meerdere malen onze zustersites in Saint-Bruno en La Pocatière (Canada) bezocht om hun kennis naar hier over te brengen. Het opvolgen van productierealisaties en leercurves is op die manier ontstaan en is gradueel geëvolueerd naar de huidige curves in alle bestaande formaten en details.

Eind jaren 90 werd ik verantwoordelijk voor de financiële departementen in Brugge en Manage, een uitdaging in een moeilijke context, maar zeer leerrijk. We maakten toen deel uit van de organisatie ‘Atlantic Europe’, wat terug nieuwe internationale contacten mogelijk maakte met zustervestigingen in Crespin, Wakefield en Villeneuve. Het werken in die internationale context heeft mij altijd geboeid en als mij in 2001 (na de acquisitie van Adtranz en een volledige reorganisatie in divisies) gevraagd werd om ‘industrial controller’ te worden voor een aantal sites in Europa, moest ik niet lang nadenken. Ik werd verantwoordelijk voor het operationele controlling gedeelte van Brugge, Crespin & Sofanor (Frankrijk), Derby & Wakefield (UK), Amadora (Portugal) en Ceska Lipa (Tsjechië), wat heel wat heen en weer reizen betekende. Reken daarnaast nog maandelijks één keer naar Berlijn voor de rapportering aan de divisie. Na vier jaar was ik het heen en weer vliegen grondig beu… Chapeau voor die vele Brugse collega’s die sinds 2001 het reizen langer hebben volgehouden en sommigen doen dit tot op vandaag nog steeds!

Home sweet home, en zo ben ik sinds 2004 terug ‘geland’ in Brugge waar ik in verschillende rollen en organisatievormen verantwoordelijk ben voor het financiële departement.

Dat er in Bombardier Brugge in die 25 jaar veel veranderd is in engineering en de werkplaatsen zal niemand verwonderen; maar ook in het financiële departement is de context totaal gewijzigd; waar begin jaren ‘90 de focus lag op het pure boekhouden, brutomarges van de contracten en de globale rentabiliteit, is er over de jaren een nieuw spectrum van begrippen de kop komen opsteken:

  • we spreken veel meer over risico- & opportuniteiten-management om de business in staat te stellen te anticiperen;
  • we werken samen met een Shared Service Center en in Brugge zelf zitten fysisch maar 2 personen meer (voorheen 10) in boekhouding en reporting;
  • om concurrentieel te zijn moeten we onszelf steeds weer in vraag stellen en is ‘kost-reductie’ een niet meer weg te denken begrip, en dat zal in de komende jaren steeds op de radar blijven (besparen om te investeren);
  • er is een veel gestructureerdere manier van opvolging en controle, met interne audits, corporate audit- en risico-management, audits en testing, fraudecontroles …;
  • en bovenal is sinds verschillende jaren CASH de prioriteit nummer één (in de wandelgangen word ik wel eens aangesproken als ‘de cash is daar’ of word ik ‘Mister Cash’ genoemd), waarbij er absolute focus is om het ‘geblokkeerde’ geld in bijvoorbeeld magazijnen, productie-inventaris of openstaande klanten te optimaliseren; de focus op het steeds verbeteren van de cash brengt heel wat nieuwe technieken met zich mee, zoals factoring (tijdelijk uitbesteden van openstaande klanten aan een bank) of reverse factoring (waarbij betalingstermijnen van openstaande leveranciers verlengd worden, doordat deze eerst door een bank betaald worden), …

 

… kortom een conBombardier Transportation Belgium Brugge Bart Huysentruyttext van continu veranderen en verbeteren, wat in de toekomst niet anders zal zijn, want… ‘blijven stilstaan is achteruitgaan’.

Zoals je ziet, de voorbije 25 jaar bij Bombardier waren boeiend en uitdagend, met diverse werkinhouden en vele honderden fijne collega’s in Brugge en de vele andere sites de wereld rond. Eind november 2014 was er in de gotische zaal van het Brugse stadhuis het feest van de gedecoreerden, waar ikzelf, samen met 73 collega’s van Bombardier Brugge, werd gehuldigd (samen goed voor 2065 jaar arbeid !)… Een mooie herinnering, die mij ertoe aangezet heeft  mijn verhaal neer te pennen ( …en nu op naar de volgende medaille).